Shloka 203
जनक–सुलभा संवादः
Janaka–Sulabhā Dialogue on Mokṣa and Non-attachment
चतुर्विशमसारं च षड्विंशस्य प्रबोधनात् । छब्बीसवाँ तत्त्व परमात्मा अजन्मा
caturviśam asāraṃ ca ṣaḍviṃśasya prabodhanāt |
ဝသိဋ္ဌက သင်ကြားသည်— တတ္တဝါ ၂၆ ဖြစ်သော အမြင့်ဆုံးအတ္တ (ပရမာတ္တ) သို့ နိုးကြားသိမြင်ခြင်းအားဖြင့်၊ ၎င်းသည် မမွေးဖွားသော (အဇန္မာ)၊ အလုံးစုံသို့ ပျံ့နှံ့သော၊ ပေါင်းသင်းဆက်နွယ်မှု၏ အညစ်အကြေးကင်းသော အရာဖြစ်သည်။ ဇီဝအတ္တသည် ထိုအရာကို ခိုလှုံ၍ ၎င်း၏ သဘောသဘာဝကို တိုက်ရိုက်သိမြင်သွားသောအခါ၊ ပရမာတ္တ-ဉာဏ်၏ အာနိသင်ကြောင့် မိမိကိုယ်တိုင်လည်း (ကဲ့သို့) အလုံးစုံသို့ ပျံ့နှံ့သကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။ ထို့နောက် ပရကృతိကို ဖွဲ့စည်းသော တတ္တဝါ ၂၄ ပါးကို အနှစ်သာရမဲ့ဟု မြင်၍ ၎င်းတို့အပေါ် စွဲလမ်းမှုကို စွန့်လွှတ်သည်။
वसिष्ठ उवाच
Educational Q&A
Realization of the twenty-sixth principle (Paramātman)—unborn, all-pervading, and free from the taint of association—dissolves the sense of limitation in the individual self. With the rise of supreme knowledge, one ceases to treat the twenty-four evolutes of Prakṛti as ultimately real or worthy of attachment, and thus turns toward liberation through dispassion and insight.
Vasiṣṭha is instructing on metaphysical discernment: distinguishing Prakṛti’s twenty-four principles from the transcendent Supreme Self. The passage frames liberation as taking refuge in the Supreme, attaining direct realization, and thereby abandoning identification with the insubstantial constituents of nature.