Shloka 16
जनक–सुलभा संवादः
Janaka–Sulabhā Dialogue on Mokṣa and Non-attachment
षड्विंशो5हमिति प्राज्ञो गृहमाणो5जरामर: । केवलेन बलेनैव समतां यात्यसंशयम्
ṣaḍviṃśo ’ham iti prājño gṛhṇāno ’jarāmaraḥ | kevalena balenaiva samatāṃ yāty asaṃśayam ||
ဝသိဋ္ဌက ပြောသည်– “ငါသည် နှစ်ဆယ့်ခြောက်မြောက်ဖြစ်၏—နှစ်ဆယ့်ငါး တတ္တဝများမှ ကွဲပြားသော အတ္တဖြစ်၏။ ငါသည် မပျက်စီး မသေဆုံးသော အတ္တ၊ အမြဲ ဉာဏ်ပြည့်ဝ၍ သိမြင်ရန် ထိုက်တန်သူဖြစ်၏။” ဤခွဲခြားသိမြင်မှုကို တစ်ကိုယ်တော်အတ္တက တည်တံ့စွာ ဆုပ်ကိုင်လျှင်၊ ခွဲခြားသိမြင်ခြင်း၏ အင်အားတစ်ခုတည်းဖြင့် ဘြဟ္မန်နှင့် တစ်သားတည်းဖြစ်ခြင်းကို ရောက်သည်—ဤအပေါ် သံသယမရှိ။
वसिष्ठ उवाच
Educational Q&A
By firm contemplative discernment—recognizing the Self as the twenty-sixth reality beyond the twenty-five tattvas (body-mind and cosmic principles)—the jīva realizes its identity with Brahman. Liberation is presented as the fruit of viveka (discriminative knowledge) held steadily, not as a product of external force.
Vasiṣṭha instructs through a concise contemplative formula: the seeker repeatedly grasps the insight “I am the immortal Self beyond the tattvas.” This sustained inner conviction culminates in samatā—oneness/equanimity identified here with Brahman-realization.