Shloka 12
Śānti-parva Adhyāya 3: Karṇa’s training under Rāma Jāmadagnya and the Bhārgava restriction on the Brahmāstra
“अरे! मैं तो अशुद्ध हो गया! तू यह क्या कर रहा है? भय छोड़कर मुझे इस विषयमें ठीक-ठीक बता ।।
tasya karṇas tadā caṣṭa kr̥miṇā paribhakṣaṇam | dadarśa rāmas taṃ cāpi kr̥miṃ sūkarasaṃnibham ||
ထို့နောက် ကာဏ္ဏက သူ့အား ပိုးတစ်ကောင်က ကိုက်စားနေကြောင်း ပြောကြား하였다။ ရာမ (ပရရှုရာမ) သည် ထိုပိုးကိုလည်း မြင်ရ၏—အလွန်ကြီးမား၍ ဝက်တောကဲ့သို့ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ရှိသည်။ ဤဖြစ်ရပ်သည် သည်းခံခြင်းနှင့် လိမ်လည်ဖုံးကွယ်ခြင်းကြားရှိ ဓမ္မဆိုင်ရာ တင်းမာမှုကို ထင်ဟပ်စေသည်။ ကာဏ္ဏ၏ အံ့ဩဖွယ် သည်းခံနိုင်စွမ်းသည် အမှန်တကယ်ဖြစ်သော်လည်း ဖုံးကွယ်မှုနှင့် တွဲလျက်ရှိပြီး၊ ထိုအမှန်တရား ပေါ်လွင်လာခြင်းက ဆရာ–တပည့် ဆက်ဆံရေးတွင် အလှည့်အပြောင်းတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a moral contrast: remarkable self-control and endurance can coexist with ethical fault when grounded in concealment. In the Mahābhārata’s framework, virtues like forbearance do not fully compensate for untruth, especially in a guru–disciple context where trust is central.
Karṇa reveals that a worm has been eating into him, and Paraśurāma sees the boar-like worm himself. This disclosure functions as a narrative trigger that intensifies suspicion and leads toward the later rupture between teacher and disciple.