Shloka 34
अव्यक्तकालमान-निर्णयः
Measures of Time from the Unmanifest; Creation, Elements, and the Primacy of Mind
सदा देवा: साधुभि: संवदन्ते न मानुषं विषयं यान्ति द्रष्टम् नेन्दु: सम: स्थादसमो हि वायु- रुच्चावचं विषयं यः स वेद
sadā devāḥ sādhubhiḥ saṃvadante na mānuṣaṃ viṣayaṃ yānti draṣṭum | nenduḥ samaḥ sthād asamo hi vāyur uccāvacaṃ viṣayaṃ yaḥ sa veda ||
ဟံသာက ပြောသည်— “နတ်တို့သည် အမြဲတမ်း သဒ္ဓါရှိသော သုတေသနသူကောင်းတို့နှင့် ပေါင်းသင်း၍ သူတို့နှင့်သာ စကားပြောကြ၏။ ထို့ကြောင့် လူတို့ကို လှုပ်ရှားစေသော ခဏတာပျော်ရွှင်မှုများကို မျက်စိလှည့်၍တောင် မကြည့်ကြ။ အာရုံခံအရာဝတ္ထုတို့၏ ပျက်စီးလွယ်၍ အမြဲပြောင်းလဲနေသော သဘောကို တိတိကျကျ သိမြင်သူကိုတော့—လမင်းကလည်း မတူနိုင်၊ လေကလည်း မတူနိုင်။”
हंस उवाच
Educational Q&A
True excellence lies in discerning the impermanent, fluctuating nature of sense-objects and not being drawn to them. The verse links divine stature with satsanga (association with the virtuous) and with a steady, discriminating knowledge that transcends ordinary comparisons.
In the Shanti Parva’s instructional setting, the speaker ‘Haṃsa’ delivers a didactic statement: the gods are portrayed as continually conversing with the virtuous and therefore remaining uninterested in transient human pleasures; the verse then praises the knower of the changing nature of worldly objects as incomparable.