Shloka 2
अव्यक्त-प्रबोधः (Awakening to the Unmanifest): The 25th and 26th Principles and Eligibility for Brahma-vidyā
यदेतज्जायते5पत्यं स एवायमिति श्रुति: । कथं ब्राह्मणतो जातो विशेषग्रहणं गत:
Janaka uvāca: yad etaj jāyate 'patyaṃ sa evāyam iti śrutiḥ | kathaṃ brāhmaṇato jāto viśeṣa-grahaṇaṃ gataḥ ||
ဇနက မင်းကြီးက မေးလေသည်— «သြတ္တိ (श्रुति) က ‘မွေးဖွားလာသော သားသမီးသည် ထိုသူပင် ဖြစ်သည်’ ဟု ဆို၏—အဖသည် သားသမီး၏ ရုပ်ဖြင့် ပြန်လည်မွေးဖွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် အစဉ်အလာအရ ဘြဟ္မာမှ ပေါ်ထွန်းသော ဗြာဟ္မဏတို့မှ သတ္တဝါအားလုံး ပထမဦးစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်ဆိုရာ၊ လူတို့သည် က္ଷတ္တရိယ စသည့် ထူးခြားသော ခွဲခြားသတ်မှတ်ချက်များကို မည်သို့ ရရှိလာကြသနည်း»။
जनक उवाच
Educational Q&A
The verse frames a philosophical problem: if scripture treats progeny as a continuation of the progenitor, and if early creation is traced to Brahmā and the primordial Brāhmaṇas, then the later emergence of distinct social-ritual identities (Kṣatriya etc.) requires explanation—inviting discussion of varṇa as based on qualities, conduct, and function rather than mere origin.
King Janaka challenges a doctrinal point using śruti: he cites a scriptural statement about identity/continuity through offspring and then asks how, given an originally common source, differentiated varṇa-designations arose. This sets up the ensuing teaching in the dialogue on social order and dharma.