Shloka 9
Vasiṣṭha–Karāla-Janaka Saṃvāda: Aśuddha-Sevana, Guṇa-Dr̥ṣṭi, and Sāṃkhya–Yoga Ekārthatā
Mahābhārata 12.293
(धर्मेण सहितं यत् तु भवेदल्पफलोदयम् । तत् कार्यमविशड्केन कर्मात्यन्तं सुखावहम् ।।
dharmeṇa sahitaṃ yat tu bhaved alpaphalodayam | tat kāryam aviśaṅkena karmātyantaṃ sukhāvaham || yo hṛtvā gosahasrāṇi nṛpo dadyād arakṣitāḥ | sa śabdamātraphalabhāgū rājā bhavati taskaraḥ ||
ပါရာသရက ပြောသည်—ဓမ္မနှင့် တွဲဖက်သော အလုပ်သည် ချက်ချင်းရလဒ်နည်းပါးသော်လည်း သံသယမရှိဘဲ လုပ်ဆောင်သင့်သည်။ အဆုံးတွင် ထိုအလုပ်သည် အလွန်မြင့်မားသော ချမ်းသာသုခကို ပေးလိမ့်မည်။ သို့ရာတွင် အခြားသူတို့၏ နွားထောင်ချီကို လုယူပြီး “ဒါန” ဟု ပေးကာ ပြည်သူကို မကာကွယ်သော မင်းသည် ဒါနရှင်နှင့် မင်းဟူသော အမည်သက်သက်သာ ရရှိမည်; အမှန်တကယ်တော့ သူသည် သူခိုးနှင့် ဓားပြပင် ဖြစ်သည်။
पराशर उवाच
Educational Q&A
Do dharma-aligned actions even when they seem to yield little immediate benefit, because their long-term result is true welfare. Also, charity is invalid if it is funded by theft and paired with neglect of a ruler’s primary duty—protection; such a ruler is a thief, not a benefactor.
In the Śānti Parva’s instruction on conduct and kingship, Parāśara contrasts genuine dharmic action with performative generosity. He condemns a king who confiscates others’ cattle to donate them while failing to safeguard the people, declaring that such ‘kingship’ and ‘charity’ are only in name.