Shloka 180
Adhyāya 284: Tapas as a Corrective to Household Attachment
Parāśara’s Instruction
प्रसीद मम भद्रें ते भव भावगतस्य मे । त्वयि मे हृदयं देव त्वयि बुद्धिर्मनस्त्वयि
prasīda mama bhadre te bhava bhāvagatasya me | tvayi me hṛdayaṃ deva tvayi buddhir manas tvayi || bhagavan bhava ||
ဘီရှ္မက ပြောသည်— «ကျွန်ုပ်အပေါ် ကရုဏာထားပါစေ; သင့်အတွက် ကောင်းကျိုးရှိပါစေ။ ကျွန်ုပ်သည် ဘက္တိစိတ်ဖြင့် သင့်ထံ ခိုလှုံလာပြီဖြစ်သဖြင့် ကျွန်ုပ်ကို နှစ်သက်ပါစေ။ အို ဘုရားရှင်၊ ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးသည် သင်၌ တည်၏; ဉာဏ်သည် သင်၌ တည်၏; စိတ်သည်လည်း သင်၌ တည်၏»။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches śaraṇāgati (surrender): devotion is not merely verbal praise but the placing of heart, mind, and discernment in the Divine, seeking grace through wholehearted inner alignment.
Bhīṣma addresses the Lord (invoked as Bhava/Śiva) in a direct supplication, asking for favor and declaring total inner dedication—heart, intellect, and mind—signaling a devotional turn within the ethical-discursive setting of the Śānti Parva.