Shloka 5
वृत्ति-सत्सङ्ग-दान-धर्म
Livelihood, Virtuous Association, and Ethics of Giving
पुरा मेरोर्महाराज शुड्ूं त्रैलोक्यपूजितम् । ज्योतिष्क॑ नाम सावित्रं सर्वरत्नविभूषितम्
purā meror mahārāja śṛṅgaṁ trailokya-pūjitam | jyotiṣkaṁ nāma sāvitraṁ sarva-ratna-vibhūṣitam ||
ဘိဿမက ပြောသည်– «ရှေးကာလတုန်းက၊ အို မဟာမင်းကြီး၊ မေရုတောင်ပေါ်တွင် သုံးလောကလုံးက ကိုးကွယ်ကြသော တောင်ထိပ်တစ်ခု ရှိခဲ့သည်။ ၎င်းကို ‘ဇျောတိဿက’ ဟု ခေါ်ကြပြီး၊ ဆဝိတೃ (နေဒေဝ) အတွက် သန့်ရှင်းမြတ်နိုးရာ ဖြစ်ကာ၊ ရတနာအမျိုးမျိုးဖြင့် အလှဆင်လျက် တောက်ပနေ하였다»။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse frames dharma-instruction through sacred geography: by invoking a universally revered, radiant, jewel-adorned summit dedicated to the solar principle (Savitṛ), Bhīṣma signals that the forthcoming account is grounded in cosmic order, purity, and auspicious authority—qualities a king should emulate in governance and conduct.
Bhīṣma begins an ancient exemplum by setting the scene on Mount Meru. He describes a famed summit called Jyotiṣka, honoured across the three worlds and associated with Savitṛ, preparing the listener for a mythic episode or instruction that will unfold from this sacred setting.