Shloka 43
Adhyāya 270 — Yudhiṣṭhira’s inquiry on saṃnyāsa; Bhīṣma on calculable time, tamas, and karma
Vṛtra–Uśanā exemplum begins
ततोअब्रवीत् कुण्डधारो दिव्यं ते चक्षुरुत्तमम् । पश्य राज्ञां गतिं विप्र लोकांश्वैव तु चक्षुषा
tato 'bravīt kuṇḍadhāro divyaṃ te cakṣur uttamam | paśya rājñāṃ gatiṃ vipra lokāṃś caiva tu cakṣuṣā ||
ထို့နောက် ကုဏ္ဍဓာရက ပြောသည်– “ဗြာဟ္မဏတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသောသူရေ၊ သင်သည် အထွတ်အထိပ်သော ဒိဗ္ဗဒృష్టိကို ရရှိပြီးပြီ။ ထိုမြင်နိုင်စွမ်းဖြင့်ပင် မင်းတို့၏ အနာဂတ်ကံကြမ္မာကို ကြည့်လော့—သေပြီးနောက် မည်သို့သော လမ်းကြောင်းကို ရောက်သနည်း၊ မည်သည့် လောကများသို့ သွားရောက်သနည်း”။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse frames kingship within moral accountability: rulers are not exempt from karmic consequence, and their post-mortem destiny and the worlds they reach are to be understood through higher discernment (divine vision), implying that ethical governance has metaphysical results.
Bhīṣma reports that Kuṇḍadhāra addresses a Brahmin, granting/acknowledging his attainment of divine sight and instructing him to use it to directly perceive the fate of kings and the realms they go to—setting up a revelatory description of royal destinies.