Shloka 17
Yudhiṣṭhira’s Remorse and Vyāsa’s Teaching on Impermanence (Śoka-nivāraṇa)
कुण्जरं चान्तरं कृत्वा मिथ्योपचरितं मया । सुभृशं राज्यलुब्धेन पापेन गुरुघातिना
kuñjaraṃ cāntaraṃ kṛtvā mithyopacaritaṃ mayā | subhṛśaṃ rājyalubdhena pāpena gurughātinā ||
ကျွန်ုပ်သည် ဆင်ကို အကာအကွယ်အဖြစ် အသုံးချကာ မမှန်ကန်သည့် အပြုအမူကို ပြုခဲ့သည်။ နိုင်ငံတော်အပေါ် လောဘကြီးမားစွာ မျက်ကန်းဖြစ်နေသော ကျွန်ုပ်—အပြစ်သား၊ ကိုယ့်ဆရာကို သတ်မိသူ—သည် ဆင်သေကြောင်း သတင်း၏ အရိပ်အောက်တွင် မမှန်စကားပြော၍ ဆရာကို လှည့်ဖြားခဲ့သည်။
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
Even when pursued for political victory, deceit—especially a lie that implicates one’s duty to a revered teacher—creates grave moral fault. The verse frames untruth and manipulation as a breach of dharma that leaves lasting guilt.
Yudhiṣṭhira confesses that he used the death of an elephant as a pretext to utter a misleading statement, thereby deceiving his guru (teacher) in the war context. He condemns himself as kingdom-greedy and sinful for this act.