Shloka 29
कालनियमः शोकशमनं च
Kāla as Regulator; Pacification of Grief
ये स्वधर्मादपेतेभ्य: प्रयच्छन्त्यल्पबुद्धय: । शतं वर्षाणि ते प्रेत्य पुरीषं भुज्जते जना:,“जो मन्दबुद्धि मानव अपने धर्मसे गिरे हुए मनुष्योंको धन देते हैं, वे मरनेके बाद सौ वर्षोंतक विष्ठा भोजन करते हैं
ye svadharmādapetebhyaḥ prayacchanty alpabuddhayaḥ | śataṃ varṣāṇi te pretya purīṣaṃ bhuñjate janāḥ ||
ဝိုင်ရှမ္ပာယနက ဆိုသည်—သိမြင်မှုနည်းပါးသူတို့သည် မိမိတို့၏ ဓမ္မမှ လွဲချော်ကျသွားသူများထံ ဥစ္စာ သို့မဟုတ် အထောက်အပံ့ ပေးကမ်းလျှင်၊ သေပြီးနောက် အနှစ်တစ်ရာတိုင်တိုင် အညစ်အကြေးကို စားရသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ဤကဗျာသည် အဓမ္မကို ထောက်ပံ့သည့်နေရာသို့ ညွှန်ကြားသည့် ဒါနသည် သီလအရ အညစ်အကြေးကပ်သွားပြီး ကုသိုလ်မဖြစ်ဘဲ နာကျင်သောအကျိုးဆက်ကိုသာ ပေးကြောင်း သတိပေးသည်။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Charity is not automatically meritorious; it must be guided by discernment and dharma. Supporting those who have abandoned righteous conduct is portrayed as enabling adharma, bringing severe posthumous suffering rather than spiritual merit.
Vaiśampāyana delivers a moral injunction within the didactic discourse of the Śānti Parva, emphasizing standards for righteous giving and warning of karmic consequences when gifts are misdirected toward the dharma-fallen.