Mahabharata — Shanti Parva, Shloka 17
अहिंसा-प्रधान धर्मविचारः
Ahiṃsā as the Superior Dharma: Practical and Scriptural Reasoning
वहाँ मृत्युदेवीने अत्यन्त दुष्कर और उत्तम तपस्या की। वह पंद्रह पद्म वर्षोतक एक पैरपर खड़ी रही ।। तां तथा कुर्वतीं तत्र तप: परमदुश्चरम् । पुनरेव महातेजा ब्रह्मा वचनमब्रवीत्
tāṁ tathā kurvatīṁ tatra tapaḥ paramaduścaram | punar eva mahātejā brahmā vacanam abravīt ||
ထိုနေရာ၌ သေမင်းဒေဝီသည် အလွန်ခက်ခဲ၍ မြင့်မြတ်သော တပဿာကို ကျင့်ဆောင်하였다။ သူမသည် တစ်ခြေတည်းဖြင့် ဆယ့်ငါးနှစ်တိုင်အောင် ရပ်တည်နေ하였다။ ထိုသို့ အလွန်ခက်ခဲသော တပဿာကို ပြုလုပ်နေစဉ် မဟာတေဇရှိသော ဘြဟ္မာသည် ထပ်မံ၍ စကားဖြင့် မိန့်ကြားလေ၏။
पितामह उवाच
Educational Q&A
The verse highlights tapas—steadfast, difficult self-discipline—as a morally potent force that draws divine recognition. Ethical strength is shown not through power or violence but through sustained restraint and purposeful austerity.
A female figure (contextually Mṛtyudevī) is engaged in extremely difficult austerities. Observing her sustained tapas, the radiant Brahmā approaches again and speaks, signaling a turning point where the ascetic effort is acknowledged and a response (often guidance or a boon) is about to be given.