Shloka 13
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् । गीत॑ राज्ञा सेनजिता दुः:खार्तेन युधिष्ठिर
atrāpy udāharantīmam itihāsaṃ purātanam | gītaṃ rājñā senajitā duḥkhārtena yudhiṣṭhira ||
ဤနေရာ၌လည်း၊ ယုဓိဋ္ဌိရရေ၊ လူတို့သည် ရှေးဟောင်းသမိုင်းတစ်ပုဒ်ကို ဥပမာအဖြစ် ထုတ်ပြကြ၏။ ဝမ်းနည်းခြင်းကြောင့် ဒုက္ခရောက်နေစဉ် ဘုရင် စေနဇစ်က တစ်ခါ ပြောခဲ့သော စကားကို ငါသည် သင့်အား ပြန်လည် ပြောကြားမည်—ဤအကြောင်းအရာကို ထင်ရှားစေသော ဥပမာတစ်ရပ်ဖြစ်သည်။
व्यास उवाच
Educational Q&A
Vyāsa frames the instruction through an ‘itihāsa’ (exemplary ancient narrative), implying that ethical clarity in times of sorrow is best conveyed via precedent: a remembered case where a grief-stricken king’s words become a lesson for dharma and right understanding.
Vyāsa addresses Yudhiṣṭhira and announces that he will recount an old illustrative story. He introduces King Senajit, noting that Senajit once spoke while overwhelmed by grief, and that this utterance is traditionally cited as an example relevant to the present discussion.