Shloka 24
कामबन्धन-निवृत्ति तथा शान्तिलक्षण-उपदेशः | Release from Desire-Bondage and the Marks of Peace
कुम्भधान्यैरुञ्छशिलै: कापोतीं चास्थितास्तथा । यस्मिंश्वैते वसन्त्यहस्तिद् राष्ट्रमभिवर्धते
kumbhadhānyair uñchaśilaiḥ kāpotīṁ cāsthitās tathā | yasmiṁś caite vasanty ahastid rāṣṭram abhivardhate ||
ဗျာသက မိန့်ကြားသည်– «အတိုင်းအတာသေးသေးဖြင့် စပါးကို စုဆောင်းခြင်း၊ ရိတ်သိမ်းပြီးနောက် ကျန်ရစ်သည့် စပါးစေ့ သို့မဟုတ် စပါးခေါင်းများကို ကောက်ယူခြင်း (gleaning) တို့ဖြင့် အသက်မွေးကာ ‘ကပိုးတီ-ဝృတ္တိ’ (ပျားကဲ့သို့/ငှက်ပျောကဲ့သို့ မဟုတ်၊ “ခိုကဲ့သို့” နေထိုင်မှု) ကို အားကိုးသော ဂုဏ်သရေရှိသော ဗြာဟ္မဏများ နေထိုင်ရာ မြေဒေသ၌ ထိုနိုင်ငံသည် ဖိနှိပ်မှုကင်းစွာ တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်繁荣လာသည်။ ထိန်းချုပ်တတ်၍ အခြားသူတို့အပေါ် အလေးမဖြစ်စေသော ထိုသို့သော တပသီတို့၏ ရှိနေမှုသည် နိုင်ငံကို အာဟာရပေးသည့် သီလဓမ္မ၏ ဥစ္စာဖြစ်သည်။»
व्यास उवाच
Educational Q&A
A kingdom prospers when it shelters and honors self-restrained brāhmaṇas who live by harmless, minimal means (gleaning and day-to-day subsistence). Their austerity and non-burdensome presence strengthen the moral order that supports political well-being.
Vyāsa describes a sign of a well-ordered realm: the residence of revered brāhmaṇas practicing uñcha-śila and kāpotī-vṛtti. Their way of life implies a society where virtue is protected and coercion is absent, leading to the state’s growth.