Shloka 31
Śaṅkha–Likhita Upākhyāna: Daṇḍa, Confession, and the Purification of Kingship (शङ्ख-लिखितोपाख्यानम्)
विद्वांस्त्यागी श्रद्दधधान: कृतज्ञ- स्त्यक्त्वा लोकं मानुषं कर्म कृत्वा । मेधाविनां विदुषां सम्मतानां तनुत्यजां लोकमाक्रम्य राजा
vidvāṁs tyāgī śraddadhānaḥ kṛtajñas tyaktvā lokaṁ mānuṣaṁ karma kṛtvā | medhāvināṁ viduṣāṁ sammatānāṁ tanutyajāṁ lokam ākramya rājā ||
ဝိုင်ရှမ္ပာယနက ပြောသည်။ ပညာရှိ၊ စွန့်လွှတ်တတ်၊ ယုံကြည်သဒ္ဓါပြည့်ဝ၊ ကျေးဇူးသိတတ်သော မင်း ဝာဇိဂရီဝသည် လူ့လောက၌ လုပ်ဆောင်ရမည့် တာဝန်ကိစ္စများကို ပြီးစီးစွာ ဆောင်ရွက်ပြီးနောက် မရဏလောကကို စွန့်ခွာကာ၊ ဉာဏ်ရည်မြင့်၍ ပညာရှိများအနက် အားလုံးက လေးစားသဘောတူကြသောသူတို့နှင့်၊ သန့်ရှင်းသော တီရ္ထများ၌ ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်သည့် ကုသိုလ်ရှင်တို့၏ လောကသို့ ရောက်ရှိ၍ ထိုနေရာ၌ နေထိုင်လေ၏။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
A life of wisdom, renunciation, faith in dharma, and gratitude—combined with the faithful performance of one’s duties—leads to an exalted end and a higher state after death.
Vaiśampāyana describes a king who, after completing his worldly responsibilities, departs the human realm and attains the honored world of the learned and meritorious—those famed for relinquishing the body in sacred contexts.