Shloka 1
Śaṅkha–Likhita Upākhyāna: Daṇḍa, Confession, and the Purification of Kingship (शङ्ख-लिखितोपाख्यानम्)
अपन क्राता छा अर: चतुर्विशो$ध्याय: व्यासजीका युधिष्ठिरको राजा हयग्रीवका चरित्र सुनाकर उन्हें राजोचित कर्तव्यका पालन करनेके लिये जोर देना वैशम्पायन उवाच पुनरेव महर्षिस्तं कृष्णद्वैपायनो मुनि: । अजातशत्रुं कौन्तेयमिदं वचनमब्रवीत्
Vaiśampāyana uvāca: punar eva maharṣis taṃ kṛṣṇadvaipāyano muniḥ | ajātaśatruṃ kaunteyam idaṃ vacanam abravīt ||
ဝိုင်ရှမ္ပာယနက ပြောသည်– ထို့နောက် မဟာရိရှီ ကృష్ణ-ဒွိုင်ပာယန (ဗျာသ) သည် အဇာတရှတ်ရု—ကွန်တီ၏သား ယုဓိဋ္ဌိရ—ထံသို့ ထပ်မံ၍ ဤသို့ မိန့်ကြားလေ၏။ ဤဇာတ်ကြောင်းသည် ဗျာသ၏ ထပ်တလဲလဲ သင်ကြားမှုကို ဖော်ပြကာ၊ သီလသမာဓိနှင့် တာဝန်ခံမှုအပေါ် တည်၍ ရာဇဓမ္မ (rājadharma) ကို မလျော့မရဲ လိုက်နာစေရန် ဘုရင်အား တိုက်တွန်းသည်။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse introduces a renewed cycle of instruction: Vyāsa again addresses Yudhiṣṭhira, signaling continued emphasis on rājadharma—ethical governance, responsibility, and disciplined adherence to duty after the turmoil of war.
The narrator Vaiśampāyana reports that Vyāsa (Kṛṣṇa-Dvaipāyana) once more speaks to Yudhiṣṭhira (called Ajātaśatru and Kaunteya), setting up the next counsel or discourse within Śānti Parva.