Shloka 22
Adhyāya 223: Nāradasya Guṇa-kathana
Catalogue of Nārada’s Virtues
यूपस्तवासीत् सुमहान् यजत: सर्वकाऊ्चन:
śakra uvāca | yūpas tavāsīt sumahān yajataḥ sarva-kāñcanaḥ | yajña-kāle samaye tubhyaṁ yajña-maṇḍapasya atyanta-viśālaḥ madhyavartī stambhaḥ pūrṇaḥ kāñcanamayaḥ āsīt | yadā tvaṁ nirantaraṁ daśa-daśa-koṭīr gāvaḥ sahasraśo dānaṁ karosi sma, daityāyāja, tadā tava manasi kīdṛśā vicārāḥ samutpannāḥ syuḥ ||
သက္ကရာ (အိန္ဒြာ) မိန့်တော်မူသည်– «သင်၏ ယူပ (ယဇ်တိုင်) သည် အလွန်ကြီးမားလှ၏။ ယဇ်ပူဇော်နေသော သင်အတွက် ယဇ်မဏ္ဍပ်အလယ်တိုင်ကြီးကို ရွှေစင်ဖြင့် အပြည့်အဝ ပြုလုပ်ထားသည်။ ထို့ပြင် သင်သည် အကြိမ်ကြိမ် မပြတ်မနား ဆယ်ကုဋေချီသော နွားများကို လှူဒါန်းနေစဉ်—ဒೈတျယတို့၏ ယဇ်ပြုသူအို—ထိုအခါ သင်၏ စိတ်ထဲ၌ မည်သို့သော အတွေးများ ပေါ်ထွန်းခဲ့သနည်း?»
शक्र उवाच
Educational Q&A
The verse probes the ethical core of ritual and charity: not merely the magnitude of offerings (golden ritual structures, vast cow-gifts) but the inner intention and mental attitude behind them—whether grounded in dharma, humility, and self-restraint or in pride, rivalry, and desire for fame or power.
Indra (Śakra) addresses a Daitya-associated sacrificer, recalling the extraordinary splendor of his sacrifice—especially the huge golden yūpa and immense repeated gifts of cows—and asks what thoughts motivated him during those acts, setting up a discussion on motive, merit, and the true value of sacrifice.