Shloka 11
Śrī–Indra–Bali Saṃvāda: The Departure and Fourfold Placement of Lakṣmī
त॑ं समासीनमागम्य कापिलं मण्डलं महत् | पञ्चस्रोतसि निष्णात: पज्चरात्रविशारद:
taṁ samāsīnam āgamya kāpilaṁ maṇḍalaṁ mahat | pañcasrotasi niṣṇātaḥ pañcarātraviśāradaḥ ||
ဘီရှ္မက ပြောသည်– «အာသုရီသည် အာရှရမ်၌ ထိုင်နေစဉ်၊ ကပိလ (Kapila) ၏ သဒ္ဓါတရားကို လိုက်နာသော မုနိများ၏ မဟာအစုအဝေးတစ်ရပ် ရောက်လာ하였다။ ထိုအထဲတွင် ပဉ္စသိခ (Pañcaśikha) လည်း ပါဝင်ပြီး၊ အာရုံနှင့် စိတ်၏ လှုပ်ရှားမှုဟူသော ‘ငါးမျိုးသော စီးကြောင်း’ ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း လေ့ကျင့်ထားသူ၊ ပဉ္စရာတြ (Pañcarātra) အာဂမ၌လည်း ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် လူတိုင်းအတွင်း၌ တည်ရှိသော မဖော်ပြနိုင်သည့် အတ္ထဝတ္ထု (unmanifest) နှင့် အမြင့်ဆုံး သစ္စာတရားအကြောင်း သင်ကြားပေးရန် တောင်းဆိုကြသည်»။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse frames a quest for higher knowledge: sages approach a seated teacher to inquire into the avyakta (the unmanifest) and the supreme truth present within beings. It highlights disciplined expertise (niṣṇāta, viśārada) as a qualification for subtle inquiry, and it places Sāṅkhya (Kāpila) and Pañcarātra learning in a shared ethical-spiritual pursuit of liberation.
In Bhīṣma’s narration, Āsuri is seated in his hermitage when a large group of Kapila-aligned sages arrives. They request instruction about the inner, unmanifest principle and ultimate reality. Pañcaśikha is singled out as a distinguished member of the group, renowned for mastery over the ‘five streams’ and for expertise in Pañcarātra.