Shloka 36
बलीन्द्रसंवादः — Kāla, Anityatā, and the Limits of Agency
Mahābhārata 12.217
सूच्या सूत्र यथा वस्त्रे संसारयति वायक: । तद्वत् संसारसूत्र हि तृष्णासूच्या निबद्धयते
sūcyā sūtraṃ yathā vastre saṃsārayati vāyakaḥ | tadvat saṃsārasūtraṃ hi tṛṣṇāsūcyā nibaddhyate ||
ဘိဿမက မိန့်ကြားသည်—အထည်ယက်သမားသည် အပ်ကိုသုံး၍ ချည်ကို အထည်ထဲသို့ ထိုးသွင်းယက်သကဲ့သို့ပင်၊ လောကသံသရာ၏ “ချည်မျှင်” သည် တဏ္ဟာဟူသော အပ်ကြောင့် ချည်နှောင်ယက်ကာ တည်မြဲလာသည်။ တဏ္ဟာသည် သတ္တဝါတို့ကို သံသရာထဲသို့ ချုပ်ချည်ကာ မွေးဖွားခြင်းနှင့် ဒုက္ခ၏ အထည်ကို မပြတ်မလပ် ထိန်းထားသည်။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Craving (tṛṣṇā) is the binding instrument that ‘stitches’ a being into saṃsāra; by reducing desire, one loosens the very mechanism that keeps worldly bondage continuous.
In Śānti Parva, Bhīṣma instructs on dharma and liberation-oriented ethics. Here he uses a vivid craft metaphor—needle, thread, and cloth—to explain how desire functions as the practical cause that binds life to repeated worldly entanglement.