Shloka 19
Adhyāya 2: Nārada’s Disclosure—Karṇa’s Training and the Brahmin’s Curse (Śānti-parva)
उस पर्वतपर भृगुश्रेष्ठ परशुरामजीसे विधिपूर्वक धनुर्वेद सीखकर कर्ण उसका अभ्यास करने लगा। वह देवताओं, दानवों एवं राक्षसोंका अत्यन्त प्रिय हो गया ।।
sa kadācit samudrānte vicarann āśramāntike | ekaḥ khaḍga-dhanuṣ-pāṇiḥ paricakrāma sūryajaḥ ||
ထိုတောင်ပေါ်တွင် ကර්ဏသည် ဘૃဂုဝంశ၏ အထွတ်အထိပ်ဖြစ်သော ပရရှုရာမထံမှ ထုံးတမ်းစဉ်လာအတိုင်း ဓနုर्वေဒ (မြားပစ်ပညာ) ကို သင်ယူကာ အလေ့အကျင့်ပြုလေ့လာ하였다။ ထို့ကြောင့် သူသည် နတ်ဒေဝများ၊ ဒာနဝများနှင့် ရက္ခသများ၏ အလွန်ချစ်ခင်ခံရသူ ဖြစ်လာ하였다။ တစ်နေ့တွင် နေသား ကර්ဏသည် လက်ထဲတွင် ဓနု၊ မြားနှင့် ဓားကို ကိုင်ဆောင်လျက် ပင်လယ်ကမ်းခြေရှိ အာရှရမအနီး၌ တစ်ယောက်တည်း လှည့်လည်သွားလာနေ하였다။ ဤမြင်ကွင်းသည် သူ၏ တစ်ကိုယ်တော် စည်းကမ်းတကျ လေ့ကျင့်မှုနှင့် လက်နက်အဆင်သင့်ဖြစ်နေမှုကို ထင်ဟပ်စေပြီး၊ စစ်မြေပြင်မှ ဝေးကွာနေသော်လည်း စစ်ပညာသင်တန်းနှင့် စွမ်းရည်ရှာဖွေမှုက သူ့ဘဝကို ပုံဖော်ထားကြောင်းကို ညွှန်ပြသည်။
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ideal of sustained self-discipline for a kṣatriya: even in solitude and away from conflict, one remains vigilant, trained, and prepared. Ethically, it points to how character is formed through habitual practice rather than only through public acts.
Nārada describes Karṇa walking alone near a hermitage by the ocean, armed with bow and sword. It sets the scene for subsequent events by placing Karṇa in a liminal, quiet setting—close to ascetic space (āśrama) yet marked by martial identity (weapons).