Shloka 26
Adhyāya 199: Karma–Jñāna Causality and the Nirguṇa Brahman
Manu’s Instruction
धर्म उदाच अलं देहे मनः कृत्वा त्यक्त्वा देह सुखी भव । गच्छ लोकानरजसो यत्र गत्वा न शोचसि
dharma uvāca—alaṃ dehe manaḥ kṛtvā tyaktvā dehaḥ sukhī bhava | gaccha lokān arajaso yatra gatvā na śocasi ||
ဓမ္မက မိန့်တော်မူသည်– «ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်တွင် စိတ်ကိုကပ်လှုပ်ထားခြင်းကို လုံလောက်ပြီ။ ကိုယ်ခန္ဓာကို “ငါ” ဟုခံယူသည့် အယူကို စွန့်၍ ငြိမ်းချမ်းသက်သာ ဖြစ်လော့။ ရာဇသ (ကာမကိလေသာ) ၏ ဖုန်မှုန့်ကင်းစင်သော သန့်ရှင်းသည့် လောကများသို့ သွားလော့။ ထိုသို့ ရောက်ပြီးနောက် မည်သည့်ဝမ်းနည်းမှုမျှ မရှိတော့လိမ့်မည်»။
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
Dharma instructs the seeker to stop clinging to bodily identity and to cultivate detachment; by renouncing fixation on the body and moving toward a stainless, passion-free state (arajas), one reaches a condition where grief no longer arises.
In a didactic dialogue within Śānti Parva, Dharma addresses a brāhmaṇa/ascetic, urging him to abandon attachment to the body and to seek higher, purified realms of being—described as free from rajas—where sorrow is transcended.