Shloka 15
जापक–इक्ष्वाकु–सत्यविवादः
The Jāpaka, Ikṣvāku, and the Dispute on Truth and Merit
अवज्ञानमहंकारो दम्भश्नैव विगर्हित: । अहिंसा सत्यमक्रोध: सर्वाश्रमगतं तप:
bharadvāja uvāca | avajñānam ahaṅkāro dambhaś caiva vigarhitaḥ | ahiṃsā satyam akrodhaḥ sarvāśramagataṃ tapaḥ ||
ဘာရဒ္ဝါဇက ဆိုသည်– «အခြားသူကို မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်း၊ မိမိကိုယ်ကို အထင်ကြီးခြင်းနှင့် ဟန်ဆောင်ခြင်းတို့သည် အမှန်ပင် အပြစ်တင်ခံရသော အကျင့်ဆိုးများဖြစ်သည်။ သတ္တဝါအားလုံးအပေါ် အဟింసာ (မထိခိုက်စေခြင်း) ကို ကျင့်သုံးခြင်း၊ အမှန်တရားကို ပြောခြင်းနှင့် စိတ်ထဲတွင် ဒေါသ မပေါက်ဖွားစေရန် ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်း—ဤတို့သည် အာရှရမ (ဘဝအဆင့်) အားလုံးရှိသူတို့အတွက် အကျိုးရှိသော တပ (အကျင့်တရား/အတင်းအကျပ်ကျင့်စဉ်) ဖြစ်သည်»။
भरद्वाज उवाच
Educational Q&A
The verse contrasts condemned vices—disrespect, ego-pride, and hypocrisy—with universally valid austerities: non-violence, truthfulness, and mastery over anger. It frames ethical self-restraint as true tapas, applicable to all stages of life.
In the Śānti Parva’s instruction on dharma, the sage Bharadvāja speaks as a teacher, laying down practical moral criteria: what conduct is censured and what disciplines count as genuine austerity for everyone, regardless of āśrama.