Shloka 14
Jāpakānāṃ Gatiḥ — The Destinies of Japa-Practitioners (Śānti Parva 12.190)
तपोनित्येन दान्तेन मुनिना संयतात्मना । अजित जेतुकामेन भाव्य॑ सड्लेष्वसज्धिना
taponityena dāntena muninā saṃyatātmanā | ajitaṃ jetukāmena bhāvyaṃ saṅgeṣv asaṅginā ||
ဘာရဒ္ဝါဇာက ဆို၏— အမြဲတမ်း တပဿကို ဆောင်ရွက်၍ ကိုယ်တိုင်ထိန်းချုပ်သည့် မုနိ၏ အခြေအနေကို ပျိုးထောင်ရမည်။ အတွင်းစိတ်ကို ချုပ်တည်းထားပြီး၊ တွယ်တာစရာ အရာဝတ္ထုများအလယ်၌ပင် မတွယ်တာဘဲ နေရမည်။ ထို့ပြင် ‘မအနိုင်ယူနိုင်သူ’ ကို အနိုင်ယူလိုသော—ဆိုလိုသည်မှာ အမြင့်ဆုံး အတ္တမန် (ပရမాత್ಮ) ကို ရရှိလိုသော—သန္နိဋ္ဌာန်ကို မွေးမြူရမည်။
भरद्वाज उवाच
Educational Q&A
Sustained spiritual discipline is defined by tapas (austerity), sense-control, and mental restraint, combined with non-attachment even while living among potential objects of clinging; this orientation is aimed at attaining the Supreme, called Ajita—the ‘Unconquered.’
In the didactic setting of Śānti Parva, Bharadvāja instructs the listener on the inner qualities of a true muni: disciplined practice, mastery over senses and mind, and detachment, all directed toward realization of the Supreme Self.