Shloka 7
दान-धर्म-आश्रमविधानम्
Dana, Dharma, and the Four Āśramas
ते$तिष्ठन् ध्यानमालम्ब्य मौनमास्थाय निश्चला: । त्यक्ताहारा: पवनपा दिव्यं वर्षशतं द्विजा:
te ’tiṣṭhan dhyānam ālambya maunam āsthāya niścalāḥ | tyaktāhārāḥ pavanapā divyaṁ varṣaśataṁ dvijāḥ ||
သူတို့သည် သမาธိကို အားကိုး၍ မောနကို ခိုလှုံကာ တည်ငြိမ်မလှုပ်မယှက် နေထိုင်ကြ၏။ အစာကို စွန့်လွှတ်၍ လေကိုသာ သောက်သုံးကာ အသက်ရှင်နေသော ထို ဒွိဇ အစေတနာရှင်တို့သည် ကောင်းကင်နှစ်တစ်ရာတိုင်အောင် ထို ဒိဗ္ဗတရားကျင့်စဉ်ကို ထိန်းသိမ်းခဲ့ကြ၏။
भरद्वाज उवाच
Educational Q&A
The verse highlights tapas through disciplined restraint: silence, fasting, and unwavering meditation sustained over immense time. Ethically, it presents mastery over desire and endurance as means to inner purification and higher knowledge.
Bharadvāja describes a group of twice-born ascetics who remain motionless in meditation, observing a vow of silence and living without food—subsisting only on breath—for a hundred divine years, emphasizing the intensity of their spiritual practice.