Shloka 20
जनक-राज्ञः मौण्ड्य-परिव्रज्या-विवादः
Janaka’s Renunciation Questioned; Discourse on Dāna and Detachment
यस्त्वयं सर्वमुत्सृज्य धानामुष्टेरनुग्रह: । यदानेन सम॑ सर्व किमिदं हृवसीयसे
yastvayaṁ sarvam utsṛjya dhānāmuṣṭer anugrahaḥ | yadānena samaṁ sarvaṁ kim idaṁ hṛvasīyase ||
အာర్జုနက ပြောသည်– «အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ပြီးနောက်တောင် လက်တစ်ဖက်စာ စပါးစေ့အတွက် အခြားသူ၏ ကရုဏာကို တောင်းခံနေရလျှင်၊ နိုင်ငံတော်နှင့် အခြားပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးလည်း ထိုနည်းတူပင် အားကိုးရသောအရာများ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် နိုင်ငံတော်ကို စွန့်လွှတ်ခြင်းမှာ အထူးအရာ ဘာရှိသနည်း—အဘယ်ကြောင့် ထိုအပေါ် ဝမ်းနည်းနေသနည်း?»
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse challenges superficial renunciation: if one still depends on others’ favor even for basic sustenance, then giving up a kingdom is not inherently superior. True detachment is measured by freedom from craving and dependence, not merely by the scale of what is abandoned.
Arjuna addresses a renunciant figure and questions the logic of grieving after relinquishing royal power. He argues that both great wealth (a kingdom) and small needs (a handful of grain) can involve dependence; therefore lamenting the loss of kingship suggests incomplete inner renunciation.