Shloka 24
प्रजाविसर्ग-तत्त्वनिर्णयः | Cosmogony of Elemental Emergence
Bharadvāja–Bhṛgu Dialogue
जातमेवान्तको<न्ताय जरा चान्वेति देहिनम् । अनुषक्ता द्वयेनैते भावा: स्थावरजड्रमा:
jātam evāntako 'ntāya jarā cānveti dehinam | anuṣaktā dvayenaitā bhāvāḥ sthāvarajaṅgamāḥ ||
ဘိဿမက မိန့်ကြားသည်—သတ္တဝါတစ်ဦး မွေးဖွားလာသည့် ခဏကတည်းက မရဏာသည် အဆုံးအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီးသားဖြစ်၍၊ အိုမင်းခြင်းသည် ကိုယ်ခန္ဓာရှိသူနောက်သို့ နီးနီးကပ်ကပ် လိုက်လာသည်။ မရွေ့မလျားသောအရာမှ ရွေ့လျားသောအရာအထိ အရှိအဖြစ်အားလုံးသည် ဤနှစ်ပါးနှင့် ချည်နှောင်ထားကြသည်။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Embodied existence is inseparable from decay and death: old age follows the living, and death is implicit from birth. Recognizing this fosters vairagya (detachment) and a dharmic life oriented to what is enduring rather than transient.
In the Shanti Parva’s instruction to Yudhishthira, Bhishma continues a reflective discourse on the nature of life and suffering, emphasizing that all beings—moving and unmoving—are inevitably accompanied by aging and death.