Shloka 20
प्रजाविसर्ग-तत्त्वनिर्णयः | Cosmogony of Elemental Emergence
Bharadvāja–Bhṛgu Dialogue
जबतक मनुष्य भोगोंसे तृप्त नहीं होता, संग्रह ही करता रहता है, तभीतक ही उसे मौत आकर ले जाती है। ठीक वैसे ही, जैसे व्याप्र किसी पशुको ले जाता है ।।
yāvat manuṣyo bhogaiḥ na tṛpyati saṅgraham eva karoti; tāvat eva taṃ mṛtyur āgatya nayati—yathā vyāghraḥ paśum ādāya nayet. idaṃ kṛtam idaṃ kāryam idam anyat kṛtākṛtam; evam īhā-sukhāsaktaṃ kṛtāntaḥ kurute vaśe.
ဘိဿမက မိန့်ကြားသည်—လူသည် အာရုံခံစားမှုတို့ဖြင့် မကျေနပ်သေးသရွေ့ စုဆောင်းခြင်းကိုသာ ဆက်လက်လုပ်နေတတ်၏။ ထိုသို့ အလုပ်ရှုပ်နေစဉ်ပင် မရဏာက လာ၍ ခေါ်ဆောင်သွားသည်—ကျားက တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကို ဆွဲယူသကဲ့သို့။ «ဤအရာကို ပြီးစီးပြီ၊ ဤအရာကို ဆက်လုပ်ရမည်၊ ဤအရာသည် တစ်ဝက်ပြီး တစ်ဝက်မပြီး» ဟု တွေးကာ မရပ်မနား ကြိုးပမ်းမှုမှ ပေါ်လာသော ပျော်ရွှင်မှုကို ကပ်လျက်နေသူကို ကာလ (မရဏာ) သည် မိမိအာဏာအောက်သို့ ဆွဲသွင်းတတ်၏။
भीष्म उवाच