Śānti-parva 168: Śoka-nivṛtti-buddhi (The Cognition that Reduces Grief) and Piṅgalā’s Nairāśya
वैशग्पायन उवाच विरेमतुस्तु तद् वाक्यमुक्त्वा तावश्चिनो:सुतौ । भीमसेनस्तदा वाक्यमिदं वक्तुं प्रचक्रमे
vaiśampāyana uvāca | virematuḥ tu tad vākyam uktvā tau aśvinoḥ sutau | bhīmasenaḥ tadā vākyam idaṁ vaktuṁ pracakrame |
ဝိုင်ရှမ္ပါယန မိန့်တော်မူသည်– «ထိုစကားများကို ပြောပြီးနောက် အရှွင်နှစ်ပါး၏ သားတော်နှစ်ဦး—နကူလနှင့် သဟဒေဝ—တို့သည် တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ ထို့နောက် ဘီမစေနသည် ဤသို့ဆိုကာ စကားကို ဆက်လက်ဖွင့်ဟလာ၏၊ သင့်လျော်သော အကျင့်နှင့် လိုက်နာသင့်သည့် လမ်းစဉ်အကြောင်းကို ဆက်လက်ဆွေးနွေးရန်ပင်ဖြစ်သည်»။
वैशग्पायन उवाच
The verse functions as a narrative hinge: after Nakula and Sahadeva conclude, Bhīma begins, indicating that dharma is examined through multiple voices and perspectives, with each speaker adding a distinct ethical emphasis.
Vaiśampāyana reports to King Janamejaya that Nakula and Sahadeva have finished speaking and fallen silent; immediately afterward, Bhīmasena starts his own statement, continuing the ongoing deliberation.