Shloka 7
Adhyāya 166: Kṛtaghna-doṣa (कृतघ्नदोषः) — the fault of ingratitude and the limits of expiation
यो वैश्य: स्याद् बहुपशुर्हीनक्रतुरसोमप: । कुट॒म्बात् तस्य तद् वित्तं यज्ञार्थ पार्थिवो हरेत्
yo vaiśyaḥ syād bahupaśur hīnakratur asomapāḥ | kuṭumbāt tasya tad vittaṃ yajñārthaṃ pārthivo haret, yadi dharmātmā rājā ||
ဘိဿမက မိန့်တော်မူသည်– နိုင်ငံအတွင်း နွားများစွာနှင့် ဥစ္စာကြွယ်ဝသော်လည်း ယဇ်ပူဇော်မှုတွင် ချို့တဲ့၍ စောမယာဂတို့ကို မဆောင်ရွက်သူ ဝိုင်ရှျယတစ်ဦးရှိလျှင်၊ ယဇ်တစ်ခု—အထူးသဖြင့် အခွင့်အရေးရှိသော ဘြာဟ္မဏ၏ ယဇ်—သည် ငွေကြေးမလုံလောက်သဖြင့် မပြီးစီးဘဲ ကျန်နေသောအခါ ဓမ္မတရားရှိသော မင်းသည် ယဇ်ပြီးမြောက်ရေးအတွက် လိုအပ်သမျှ ဥစ္စာကို ထိုသူ၏ အိမ်ထောင်မှ ယူနိုင်သည်။ အဓိပ္ပါယ်မှာ မင်း၏အာဏာကို ကိုယ်ကျိုးအတွက် မသုံးဘဲ ဓမ္မကို ထောက်ပံ့ရန်၊ လူထုနှင့် သန့်ရှင်းသော တာဝန်များကို ထိန်းသိမ်းရန်—လိုအပ်လျှင် မထောက်ပံ့သူများထံမှ အခွန်သဘောဖြင့် အတင်းအကျပ် ကောက်ယူ၍ပင်—အသုံးချရမည်ဟု ဆိုလိုသည်။
भीष्म उवाच