Shloka 533
Adhyāya 166: Kṛtaghna-doṣa (कृतघ्नदोषः) — the fault of ingratitude and the limits of expiation
एवं वा तपसा युक्तो ब्रह्मृहा सवनी भवेत् | ब्रह्महत्या करनेवाला मनुष्य उस मरे हुए ब्राह्मगकी खोपड़ी लेकर अपना पापकर्म लोगोंको सुनाता रहे और बारह वर्षोतक ब्रह्मचर्यका पालन करते हुए सबेरे
evaṁ vā tapasā yukto brahmahā sāvanī bhavet |
ဘိဿမက ပြောသည်—အခြားနည်းတစ်ရပ်အဖြစ် ဗြာဟ္မဏကို သတ်သူသည် တပသ (အာသီတ) ဖြင့် သန့်စင်နိုင်၏။ သတ်ခံရသော ဗြာဟ္မဏ၏ ခေါင်းခွံကို မိမိအပြစ်၏ ထင်ရှားသော အမှတ်အသားအဖြစ် ဆောင်ထား၍ လူအများရှေ့တွင် မိမိ၏ အပြစ်ကို ပွင့်လင်းစွာ ဝန်ခံရမည်။ ထို့ပြင် ဒွါဒသနှစ်တိုင်တိုင် တင်းကျပ်သော ဗြဟ္မစရိယ (သန့်ရှင်းသော သားမယားမပြုခြင်း) ကို ထိန်းသိမ်းကာ နံနက်၊ မွန်းတည့်၊ ညနေ သုံးချိန်လုံး ရေချိုးရမည်။ ထိုသို့ ပင်ပန်းသည့် ပရాయရှ္စိတ္တ၌ တည်ကြည်စွာ နေထိုင်လျှင် ဗြာဟ္မဏသတ်မှု၏ အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်မှ သန့်စင်ရ၏။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Even the gravest moral transgression (brahmahatyā) is addressed within dharma through prāyaścitta: public acknowledgment of wrongdoing, sustained self-restraint (brahmacarya), and disciplined ritual purification over a long period, aiming at inner reform and social-ethical accountability.
In Bhishma’s instruction on dharma during the Shanti Parva, he outlines an alternative expiatory regimen for a Brahmin-slayer: carrying the slain Brahmin’s skull as a sign of guilt, confessing the act, observing twelve years of celibacy, and bathing at the three daily ritual times, by which purification is said to be attained.