Shloka 165
Adhyāya 166: Kṛtaghna-doṣa (कृतघ्नदोषः) — the fault of ingratitude and the limits of expiation
इति श्रीमहाभारते शान्तिपर्वणि आपद्धर्मपर्वणि प्रायद्षित्तीये पज्चषष्ट्यधिकशततमो< ध्याय:
iti śrīmahābhārate śāntiparvaṇi āpaddharmaparvaṇi prāyaścittīye pañcaṣaṣṭyadhikaśatatamo 'dhyāyaḥ |
ဤသို့ဖြင့် «သီရိ မဟာဘာရတ» အတွင်းရှိ «ရှာန္တိ ပရဝ» ထဲက အထူးသဖြင့် «အာပဒ္ဓရ္မ» အပိုင်းတွင် အပြစ်များအတွက် «ပရာယရှ္စိတ္တ» (အပြစ်ဖြေ/သန့်စင်ခြင်း) လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများကို ဖော်ပြသည့် အခန်း ၁၆၅ သည် အဆုံးသတ်လေ၏။ ဤအဆုံးသတ်စာတမ်းသည် အခက်အခဲကာလများတွင်ပင် သတ်မှတ်ထားသော အပြစ်ဖြေမှုများအားဖြင့် ဓမ္မစည်းကမ်းကို ပြန်လည်တည်ဆောက်နိုင်ကြောင်း ဘီရှ္မ၏ သင်ကြားချက် ပြီးဆုံးသွားကြောင်းကို ကြေညာသည်။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The colophon highlights the chapter’s focus: prāyaścitta (expiation) as a dharmic means to address wrongdoing and re-establish moral order, particularly within the broader framework of āpaddharma—ethical decision-making under distress.
This is the formal closing statement of the chapter in the Śānti Parva. It marks the completion of a unit of Bhīṣma’s instruction (to Yudhiṣṭhira in context) on expiatory rites and procedures, rather than advancing plot events.