Shloka 156
The Thirteen Inner Adversaries (Trayodaśa Doṣāḥ): Origins and Pacification
इति श्रीमहाभारते शान्तिपर्वणि आपद्धर्मपर्वणि पवनशाल्मलिसंवादे षट्पज्चाशदधिकशततमो<ध्याय:
iti śrīmahābhārate śāntiparvaṇi āpaddharmaparvaṇi pavanāśālmalisaṃvāde ṣaṭpañcāśadadhikaśatatamo 'dhyāyaḥ
ဤသို့ဖြင့် «သီရိ မဟာဘာရတ» ၏ «ရှာန္တိ ပရဝ» အတွင်း၊ အထူးသဖြင့် အရေးအခင်းကာလ၏ ဓမ္မကို ဆွေးနွေးသော «အာပဒ္ဓမ္မ ပရဝ» တွင်၊ ပဝန (လေ) နှင့် ရှာလ္မလီ သစ်ပင်တို့၏ ဆွေးနွေးခန်းအဆုံး၌ အခန်း (၁၅၆) ပြီးဆုံးသည်။ ဤသည်မှာ အခန်းပိတ် အညွှန်း (colophon) ဖြစ်၍၊ အခန်း၏ အဆုံးသတ်ကို မှတ်သားစေသကဲ့သို့ အကျပ်အတည်းအောက်၌ ကျင့်ဝတ်သဘောတရားကို မဟာသင်ကြားမှုအတွင်း မည်သို့တည်နေရာယူထားသည်ကိုလည်း ဖော်ပြသည်။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
This line is a colophon rather than a doctrinal verse: it frames the teaching as part of Āpaddharma—ethical reasoning for situations of crisis—delivered through the Pavana–Śālmalī dialogue, emphasizing that the chapter’s instruction belongs to the Mahābhārata’s broader program of dharma-guidance.
Bhīṣma’s discourse reaches a chapter boundary: the text formally closes the chapter by naming the larger book (Mahābhārata), the parva (Śānti), the sub-parva (Āpaddharma), and the embedded dialogue (Pavana and the Śālmalī tree), and by stating the chapter number.