Shloka 90
Dama-pradhāna-dharma (Self-restraint as the Root of Dharma) — Śānti-parva 154
कुलशोभाकर ं मूढा: पुत्र॑ त्यक्त्वा क्व यास्यथ । रूपयौवनसम्पन्नं द्योतमानमिव श्रिया
kulaśobhākaraṃ mūḍhāḥ putraṃ tyaktvā kva yāsyatha | rūpayauvanasampannaṃ dyotamānam iva śriyā ||
ဂျမ္ဘုကာက ပြောသည်—«မိုက်မဲသူတို့ရေ! မျိုးရိုး၏ အလှဆင်တန်ဆာဖြစ်သော ဤသားကို စွန့်ပစ်ပြီးနောက် သင်တို့ ဘယ်ကို သွားမည်နည်း။ အလှအပနှင့် လူငယ်အရွယ် ပြည့်စုံ၍ စည်းစိမ်၏ အလင်းရောင်ဖြင့် ထွန်းညှိထားသကဲ့သို့ တောက်ပနေ၏။»
जम्बुक उवाच
Educational Q&A
One must not abandon those under one’s care—especially a child. Dharma requires protection, compassion, and responsibility toward dependents; discarding them is condemned as delusion and moral failure.
Jambuka addresses people who have thrown away a child, scolding them and pointing out the child’s worth and auspiciousness. The verse functions as a sharp ethical rebuke meant to awaken conscience and restore proper conduct.