Mahabharata — Shanti Parva, Shloka 773
Dama-pradhāna-dharma (Self-restraint as the Root of Dharma) — Śānti-parva 154
न दीर्घरुदितेनायं पुनर्जीवं गमिष्यति । न तो आँसू बहानेसे, न लंबी-लंबी सांस खींचनेसे और न दीर्घकालतक रोनेसे ही यह फिर जी सकेगा
na dīrgharuditena ayaṃ punar jīvaṃ gamiṣyati |
ဇမ္ဗုကာက ပြောသည်– «ဤသူသည် အကြာကြီး ငိုကြွေးနေခြင်းဖြင့်သာ ပြန်လည်အသက်ရှင်လာမည် မဟုတ်။ မျက်ရည်ကျခြင်း၊ သက်ပြင်းရှည်ရှည်ချခြင်း၊ အချိန်ကြာကြာ ငိုကြွေးခြင်းတို့ဖြင့် သေသူကို ပြန်လည်အသက်သွင်း၍ မရ»။
जम्बुक उवाच
Educational Q&A
Grief expressed as prolonged crying is natural but ineffective in changing death; the ethical counsel is to move from lamentation to steadiness of mind and right action, recognizing impermanence.
Jambuka addresses mourners (or a grieving person) and restrains excessive lamentation, stating that no amount of weeping can revive the deceased, thereby redirecting attention toward composure and dharmic response.