Shloka 7
Dama-pradhāna-dharma (Self-restraint as the Root of Dharma) — Śānti-parva 154
तेषां रुदितशब्देन गृश्रो5भ्येत्य वचो<ब्रवीत् । एकात्मजमिमं लोके त्यक्त्वा गच्छत मा चिरम्
teṣāṁ ruditāśabdena gṛdhro ’bhyetya vaco ’bravīt | ekātmajam imaṁ loke tyaktvā gacchata mā ciram ||
ဘိဿမက ပြောသည်– သူတို့၏ ငိုကြွေးသံကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံရ၍ လင်းတစ်ကောင် လာရောက်ကာ ဤသို့ ဆို၏– «အို လူတို့၊ ဤလောက၌ ဤတစ်ဦးတည်းသော သားကို ဤနေရာ၌ ထားခဲ့ပြီး ပြန်သွားကြလော့—မနှောင့်နှေးကြနှင့်။ ဤနေရာတွင် အချိန် (မရဏ) က ယောက်ျားမိန်းမ ထောင်ပေါင်းများစွာကို ယခင်ကတည်းက ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး၊ သူတို့၏ ညီအစ်ကိုနှင့် ဆွေမျိုးများသည်လည်း ထားခဲ့ကာ ထွက်ခွာသွားကြသည်»။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the inevitability of death under the power of Kāla (Time) and urges detachment from possessive grief: even the dearest relations must ultimately be left behind, so one should not be immobilized by lamentation.
As people cry over a dead youth described as an only son, a vulture—attracted by the sound—approaches and delivers a stark admonition: countless beings have died here before, and their relatives have all departed, leaving the dead behind; therefore, they too should leave and not linger.