Shloka 57
Dama-pradhāna-dharma (Self-restraint as the Root of Dharma) — Śānti-parva 154
इष्टदारवियुक्ताश्च पुत्रशोकान्वितास्तथा । दहामाना: सम शोकेन गृहं गच्छन्ति नित्यश:
iṣṭadāraviyuktāś ca putraśokānvitās tathā | dahyamānāḥ samaśokena gṛhaṃ gacchanti nityaśaḥ ||
ဂျမ္ဗုကာက ပြောသည်— «ချစ်မြတ်နိုးသော ဇနီးများနှင့် ကွာခွာရ၍၊ သားများအတွက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးခြင်းကြောင့် ထိခိုက်နေသော သတ္တဝါများ အများအပြားသည်—တူညီသော ဝမ်းနည်းခြင်း၏ မီးတောက်ထဲတွင် နေ့စဉ်လောင်ကျွမ်းလျက်—ဤ မီးသင်္ဂြိုဟ်ရာမြေမှ ထွက်ခွာကာ မိမိတို့ အိမ်သို့ ပြန်သွားကြသည်»။
जम्बुक उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the repetitive, consuming nature of worldly attachment: even after confronting death at the cremation-ground, people return to household life still burning with the same grief. It implicitly urges vairāgya (dispassion) and steadiness of mind in the face of inevitable loss.
Jambuka is describing a common human scene: mourners who have lost a beloved wife or a son come to the cremation-ground, are scorched by sorrow, and yet repeatedly go back to their homes—showing how ordinary life continues while grief persists.