Shloka 20
Dama-pradhāna-dharma (Self-restraint as the Root of Dharma) — Śānti-parva 154
यूयं भूमौ विनिक्षिप्य पुत्रस्नेहविनाकृता: । श्मशाने सुतमुत्सूज्य कस्माद् गच्छत निर्घणा:
yūyaṃ bhūmau vinikṣipya putrasnehavinākṛtāḥ | śmaśāne sutam utsṛjya kasmād gacchata nirghṛṇāḥ ||
ဘိဿမက ပြော၏—“သင်တို့သည် မည်သို့ ဤမျှ မရက်စက်နိုင်ကြသနည်း။ သားအပေါ် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို စွန့်ပစ်ကာ ဤနူးညံ့သော ကလေးကို သင်္ချိုင်းမြေ၌ မြေပြင်ပေါ် ချထားခဲ့ကြသည်။ မိမိတို့၏ သားကို ဤသေမင်း၏ နေရာ၌ ထားခဲ့ပြီး အဘယ်ကြောင့် ထွက်ခွာသွားကြသနည်း။”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse censures hardness of heart: abandoning natural compassion—especially parental affection—and leaving a child in a cremation ground is portrayed as adharma. It highlights karuṇā (compassion) and responsibility toward dependents as ethical imperatives.
Bhīṣma addresses a group who have brought a child to the cremation ground and left him there. He rebukes them as “nirghṛṇa” (merciless) and questions their motive for abandoning the boy in such a place.