Shloka 14
Dama-pradhāna-dharma (Self-restraint as the Root of Dharma) — Śānti-parva 154
कर्मान्तविरते लोके अस्तं गच्छति भास्करे । गम्यतां स्वमधिष्ठानं सुतस्नेहं विसृज्य वै
karmāntavirate loke astaṃ gacchati bhāskare | gamyatāṃ svam adhiṣṭhānaṃ sutasnehaṃ visṛjya vai ||
ဘီရှ္မက မိန့်ကြားသည်— «နေမင်းသည် ဝင်ရိုးတောင်သို့ ဆင်းလျက်ရှိ၏။ လောကသားတို့သည် နေ့စဉ်လုပ်ငန်းများကို အဆုံးသတ်ကာ အနားယူကြပြီ။ သင်တို့လည်း မိမိတို့၏ နေအိမ်သို့ ပြန်ကြလော့—သားအပေါ်ရှိ ချစ်မြတ်နိုးမှုကို အမှန်တကယ် လွှတ်ချလိုက်ကြလော့»။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse urges restraint and detachment: when the day’s duties end—symbolized by the setting sun—one should withdraw appropriately and not be driven by personal attachment (here, affection for a son).
Bhīṣma, speaking in Śānti Parva, signals that evening has come and the day’s activities have concluded; he instructs the listeners to return home and to set aside emotionally charged attachment connected with their son.