Shloka 119
Dama-pradhāna-dharma (Self-restraint as the Root of Dharma) — Śānti-parva 154
प्रसादं शड्करात् प्राप्प दु:खिता: सुखमाप्तनुवन् । ते विस्मिता: प्रह्ृष्टाश्न पुत्रसंजीवनात् पुन:
prasādaṃ śaṅkarāt prāpya duḥkhitāḥ sukham āptavantaḥ | te vismitāḥ prahṛṣṭāś ca putrasaṃjīvanāt punaḥ ||
ဘီရှ္မက မိန့်တော်မူသည်—«ရှင်ကာရ (Śaṅkara) ၏ ကရုဏာတော်ကို ရရှိပြီးနောက် ဒုက္ခခံရသူတို့သည် ပျော်ရွှင်မှုကို ရရှိ하였다။ သားကို ပြန်လည်အသက်ရှင်လာစေသဖြင့် သူတို့သည် အံ့ဩတုန်လှုပ်ကာ ဝမ်းမြောက်လန်းဆန်းသွားကြပြီး၊ ထိုအရာကို ဘုရားရှင် ရှင်ကာရ၏ ကရုဏာတော်ဟု သိမြင်ကြသည်»။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Sorrow can be transformed through divine grace (prasāda). The verse highlights a devotional ethic: humility and receptivity to the Lord’s compassion lead to relief and renewed hope, here symbolized by the restoration of life.
Bhīṣma narrates that certain grief-stricken people received Śaṅkara’s favor; as a result they regained happiness. When their son was brought back to life again, they became astonished and joyful, recognizing the event as Śaṅkara’s compassionate intervention.