Shloka 108
Dama-pradhāna-dharma (Self-restraint as the Root of Dharma) — Śānti-parva 154
तयोर्विज्ञानविदुषोर्द्धयोर्मगपतत्रिणो: । वाक्यैरमृतकल्पैस्तै: प्रतिष्ठन्ति व्रजन्ति च
tayor vijñāna-viduṣor dvayor mṛga-patatriṇoḥ | vākyair amṛta-kalpais taiḥ pratiṣṭhanti vrajanti ca ||
ဘိဿမက ပြောသည်– «ထိုနှစ်ကောင်အနက် တစ်ကောင်မှာ တိရစ္ဆာန်၊ တစ်ကောင်မှာ ငှက်ဖြစ်သော်လည်း နှစ်ကောင်လုံး ဉာဏ်ပညာကို ခွဲခြားသိမြင်တတ်ကြသည်။ သူတို့၏ အမృతကဲ့သို့ ချိုမြိန်သော စကားများကြောင့် သေဆုံးသူ၏ ဆွေမျိုးများသည် တခါတရံ ရပ်တန့်၍ တခါတရံ ရှေ့သို့ ဆက်လက်သွားကြ၏»။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Wise, life-affirming speech can steady a mind shaken by bereavement—sometimes stopping impulsive action, sometimes enabling rightful movement forward—showing that counsel grounded in insight guides conduct amid grief.
Bhīṣma describes a scene where two beings—one an animal and the other a bird—speak profound, ‘nectar-like’ words. Those words affect the mourners (the dead person’s relatives), causing them alternately to pause and then to continue, as their emotions and decisions are shaped by the counsel.