Shloka 149
शल्मलि–पवनसंवादः
The Dialogue of Śalmali and Pavana
इति श्रीमहा भारते शान्तिपर्वणि आपद्धर्मपर्वणि लुब्धकस्वर्गगमने एकोनपञ्चाशदधिकशततमोड< ध्याय:
iti śrīmahābhārate śāntiparvaṇi āpaddharmaparvaṇi lubdhakasvargagamane ekonapañcāśad-adhikaśatatamo 'dhyāyaḥ |
ဘိဿမက အဆုံးသတ်၍ ဆိုသည်– «ဤသို့ဖြင့် ဂုဏ်သိက္ခာမြင့် မဟာဘာရတ၌၊ ရှာန္တိပရဝ၌—အထူးသဖြင့် အာပဒ္ဓဓမ္မ (အကျပ်အတည်းကာလ၌ ကျင့်ဝတ်) အခန်း၌—မုဆိုး၏ ကောင်းကင်သို့ တက်ရောက်ခြင်းကို ဆိုသော အခန်းတစ်ရာလေးဆယ်ကိုး (၁၄၉) ပြီးဆုံးလေ၏» ဟူသော အဆုံးစာတမ်းဖြစ်သည်။ ဤကော်လိုဖွန်သည် သင်ခန်းစာတစ်ပိုင်း၏ ပိတ်သိမ်းခြင်းကို ညွှန်ပြပြီး၊ ဒုက္ခခက်ခဲမှုအောက်၌ စမ်းသပ်ခံရသော ဓမ္မသည် ရည်ရွယ်ချက်၊ နောင်တနှင့် မှန်ကန်သော အကျင့်တို့ကြောင့် အကြမ်းဖက်မှုအမှတ်အသားရှိသည့် ဘဝတစ်ခုကိုပင် မြင့်မြတ်သော ကံကြမ္မာသို့ ပြောင်းလဲစေနိုင်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Even in crisis (āpada), dharma is evaluated by inner intention, restraint, and corrective action; the colophon points to a narrative where a hunter—normally associated with harm—can attain a higher end, implying that ethical transformation and right resolve can redirect one’s karmic trajectory.
This is the chapter-ending colophon: Bhishma finishes a discourse unit in the Śānti Parva’s Āpaddharma section, marking the completion of the chapter themed around “the hunter’s ascent to heaven.”