Shloka 4
Janamejaya’s Appeal for Pacification and Śaunaka’s Counsel on Humility (जनमेजय-शौनक संवादः)
तद् ब्रवीतु भवान् क्षिप्रं कि करोमि किमिच्छसि । प्रणयेन ब्रवीमि त्वां त्वं हि न: शरणागत:
tad bravītu bhavān kṣipraṁ ki karomi kim icchasi | praṇayena bravīmi tvāṁ tvaṁ hi naḥ śaraṇāgataḥ ||
ဘီရှ္မက ပြောသည်– «ထို့ကြောင့် မြန်မြန်ပြောပါ၊ ငါ ဘာလုပ်ရမည်နည်း၊ သင် ဘာကို လိုချင်သနည်း။ မေတ္တာဖြင့် ငါ မေးသည်; အကြောင်းမူကား သင်သည် ငါတို့အိမ်သို့ ခိုလှုံရန် လာရောက်သူ ဖြစ်သောကြောင့်»။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical duty of receiving a śaraṇāgata (one seeking refuge) with affection and prompt readiness to help—hospitality and protection are treated as obligations of dharma.
Bhishma addresses a visitor who has come seeking shelter, urging him to speak his request quickly and offering service, emphasizing that the guest is under their protection.