Shloka 16
Janamejaya’s Appeal for Pacification and Śaunaka’s Counsel on Humility (जनमेजय-शौनक संवादः)
न मे5स्ति विभवो येन नाशयेयं क्षुधां तव । उत्पन्नेन हि जीवामो वयं नित्यं वनौकस:
na me 'sti vibhavo yena nāśayeyam kṣudhāṃ tava | utpannena hi jīvāmo vayaṃ nityaṃ vanaukasaḥ ||
ဘိရှ္မက ပြောသည်—«မင်းရဲ့ ဆာလောင်မှုကို ဖျောက်ပေးနိုင်မယ့် အင်အား၊ အရင်းအမြစ် ငါ့မှာ မရှိဘူး။ ငါတို့ တောတွင်းနေသူတွေက နေ့စဉ် ပေါ်လာသမျှကိုသာ အားကိုးပြီး အသက်ရှင်တယ်; ထို့ကြောင့် ရရှိလာသမျှကို ရရှိသလိုပဲ အမြဲတမ်း အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုနေကြတာပဲ»။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights ethical realism and contentment: one should acknowledge one’s limited means without deceit, and it praises a life of simple subsistence—living on what is naturally obtained—reflecting restraint and non-attachment.
Bhishma, speaking in the Shanti Parva’s instructional setting, responds to someone’s hunger by stating he lacks the resources to relieve it, explaining that forest-dwellers survive on whatever food or support happens to arise, rather than on stored wealth or assured provisions.