Shloka 15
Draupadī’s Exhortation on Rājadharma and Daṇḍa (द्रौपद्याः राजधर्मोपदेशः)
मित्रता सर्वभूतेषु दानमध्ययनं तप: । ब्राह्मणस्यैव धर्म: स्यान्न राज्ञो राजसत्तम,नृपश्रेष्ठ! समस्त प्राणियोंके प्रति मैत्रीभाव, दान लेना, देना, अध्ययन और तपस्या-- यह ब्राह्मणका ही धर्म है, राजाका नहीं
mitratā sarvabhūteṣu dānam adhyayanaṃ tapaḥ | brāhmaṇasyaiva dharmaḥ syān na rājño rājasattama nṛpaśreṣṭha ||
ဝိုင်ရှမ္ပာယနက ပြောသည်– «သတ္တဝါအားလုံးအပေါ် မေတ္တာမိတ်သဟာယဖြစ်ခြင်း၊ အလှူကို ပေးခြင်းနှင့် လက်ခံခြင်း၊ သာသနာကျမ်းဗေဒကို လေ့လာခြင်း၊ တပသ္ယာ (အာသီတိ) ကျင့်ခြင်း—ဤတို့သည် ဗြာဟ္မဏ၏သာ သင့်လျော်သော ဓမ္မတာဝန်များ ဖြစ်ပြီး၊ မင်း၏တာဝန် မဟုတ်ပါ၊ မင်းတို့အနက် အကောင်းဆုံးသော မင်းမြတ်တော်!»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse distinguishes role-based dharma: virtues like universal friendliness, gift-practice, scriptural study, and austerity are presented as primarily brāhmaṇa-duties, while a king’s dharma is implied to be different (centered on governance, protection, and enforcement of order).
In the Śānti Parva’s instruction on dharma after the war, Vaiśampāyana reports a teaching addressed to a king, clarifying that certain ascetic and scholastic practices are not the king’s primary obligations but belong to the brāhmaṇa’s sphere.