Shloka 58
Āśā-prabhava (आशाप्रभव) — On the Rise and Power of Hope/Expectation
Sumitra Itihāsa Begins
।। ततो भयं प्रादुरासीत् प्रहादस्य महात्मन:
tato bhayaṃ prādurāsīt prahrādasya mahātmanaḥ | tataḥ mahātmā prahrādako baḍā bhaya huā | punar apṛcchat—“kamalālaye! tvaṃ kutra yāsi? tvaṃ hi satyavratā devī samasta-jagataḥ parameśvarī | sa śreṣṭho brāhmaṇaḥ kaḥ? etad ahaṃ yathāvat jñātum icchāmi”
ထို့နောက် မဟာသတ္တဝါ ပရဟ္လာဒ၌ ကြောက်ရွံ့မှုကြီး ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ထိုကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ထပ်မံမေးမြန်းသည်– «ကြာပန်းနေရပ်သမီးရေ၊ သင်ဘယ်သို့ သွားမည်နည်း။ သင်သည် သစ္စာဝတ္တရားကို ထိန်းသိမ်းသော နတ်သမီး၊ လောကတစ်လောကလုံး၏ အမြင့်ဆုံး အရှင်မ ဖြစ်၏။ ထိုအလွန်ကောင်းမြတ်သော ဗြာဟ္မဏသည် မည်သူနည်း။ ငါသည် အမှန်တကယ်ကို တိတိကျကျ သိလို၏»။
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
The passage highlights dharmic inquiry: when confronted with fear or uncertainty, one should seek precise knowledge from a trustworthy, truth-aligned authority. It also underscores the ethical ideal of satya (truth) as a defining divine attribute.
Prahlāda becomes afraid and urgently questions the lotus-dwelling goddess (Śrī/Lakṣmī), asking where she is going and requesting the true identity of an excellent brāhmaṇa, indicating a turning point that requires clarity and discernment.