Shloka 36
Āśā-prabhava (आशाप्रभव) — On the Rise and Power of Hope/Expectation
Sumitra Itihāsa Begins
धर्मात्मानं जितक्रोधं॑ नियतं संयतेन्द्रियम् । समासिज्चन्ति शास्तार: क्षौद्रं मथ्विव मक्षिका:
dharmātmānaṁ jitakrodhaṁ niyataṁ saṁyatendriyam | samāsiñcanti śāstāraḥ kṣaudraṁ mathv iva makṣikāḥ ||
ပ္ရဟ္လာဒက ဆို၏—“ဆရာတို့သည် အမြဲတမ်း ဓမ္မရှိသူတစ်ဦး—ဒေါသကို အနိုင်ယူပြီး စည်းကမ်းအောက်၌ နေထိုင်ကာ အာရုံတို့ကို ထိန်းချုပ်ထားသူ—ကို ပျားများက ချိုမြိန်သော နက်တာဖြင့် ပျားအုံကို စိုစွတ်စေ၍ ပြည့်စုံစေသကဲ့သို့ ‘ရေချိုးပေး’ ကြ၏။ ထိုနည်းတူ သင်ကြားပေးသော ဗြာဟ္မဏတို့သည် သတ္တရာတို့၏ အမృతကဲ့သို့သော စကားများဖြင့် ငါ့ကို အာဟာရပေးကာ ကိုယ်ထိန်းချုပ်မှုနှင့် ဓမ္မလမ်း၌ ငါ့ကို တည်မြဲစေကြ၏။”
प्रह्माद उवाच
Educational Q&A
A person established in dharma should conquer anger and restrain the senses; such inner discipline makes one fit to receive and be continually nourished by scriptural instruction, compared to a honeycomb being filled by bees with sweetness.
Prahlāda describes his ethical formation: teachers (brāhmaṇas) keep him steady in restraint and dharma by repeatedly instructing him with śāstric wisdom, using the vivid image of bees saturating a honeycomb with nectar.