Shloka 21
Adhyāya 115: On Restraint Under Verbal Provocation in the Assembly (सभायां आक्रोश-सहिष्णुता)
विगर्हणां परमदुरात्मना कृतां सहेत य: संसदि दुर्जनान्नर: । पठेदिदं चापि निदर्शनं सदा न वाड्मयं स लभति किंचिदप्रियम्
vigarhāṇāṃ paramadurātmanā kṛtāṃ saheta yaḥ saṃsadi durjanān naraḥ | paṭhed idaṃ cāpi nidarśanaṃ sadā na vāḍmayaṃ sa labhati kiṃcid apriyam ||
ဘိဿမက မိန့်တော်မူသည်— အစည်းအဝေးအတွင်း၌ အလွန်ဆိုးယုတ်သောသူ၏ ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်စကားကို သည်းခံနိုင်သူ၊ ထို့ပြင် ဤဥပမာတရားကို အမြဲတမ်း ရွတ်ဆိုသတိထားနေသူသည် စော်ကားသောစကားကြောင့် ဖြစ်လာသော မနှစ်မြို့ဖွယ်ဒုက္ခကို အနည်းငယ်မျှပင် မခံစားရတော့ပေ။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
To practice kṣamā—patient forbearance—by calmly enduring malicious blame in public; such restraint protects one from further harm caused by hostile speech and preserves dignity and inner composure.
In Bhishma’s instruction during the Shanti Parva, he presents a moral maxim tied to an earlier illustrative story (nidarśana): the listener is urged to keep that example in mind and to tolerate the reproach of wicked people in an assembly.