Shloka 83
Kurukṣetra–Samantapañcaka Māhātmya: King Kuru’s Ploughing and Indra’s Boon (प्रजापतेरुत्तरवेदिः समन्तपञ्चकं)
पितृदेवार्चनरता बभूव विजने वने | तब वह उग्र तपस्याके द्वारा अपने शरीरको पीड़ा देकर निर्जन वनमें पितरों तथा देवताओंके पूजनमें तत्पर हो गयी
pitṛdevārcanarātā babhūva vijane vane |
ဝိုင်ရှမ္ပာယနက ပြောသည်။ လူသူကင်းမဲ့သော တိတ်ဆိတ်သည့် တောအုပ်အတွင်း၌ သူမသည် ပိတೃ (ဘိုးဘွားဝိညာဉ်) နှင့် နတ်ဘုရားတို့ကို ပူဇော်ကိုးကွယ်ရာတွင် အလွန်အမင်း အာရုံစိုက်လာပြီး၊ ပြင်းထန်သော တပဿ (အာစေတိကကျင့်စဉ်) ကို ဆောင်ရွက်ကာ ကိုယ်ခန္ဓာ၏ နာကျင်မှုကိုပင် ရိုသေသဒ္ဓါနှင့် အပြစ်ပြေရာအဖြစ် စိတ်လိုလက်ရ ခံယူခဲ့သည်။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic devotion expressed through disciplined worship and austerity: honoring ancestors and gods, and accepting personal hardship as a means of purification, gratitude, and moral realignment.
The narrator reports that a woman withdraws to a secluded forest and dedicates herself to worship of the Pitṛs and the gods, practicing severe tapas that causes bodily suffering, indicating a turn toward ascetic devotion and expiatory practice.