Shloka 266
Vṛddha-kanyā-carita and Balarāma’s Kurukṣetra Inquiry (वृद्धकन्या-चरितम् / कुरुक्षेत्रफल-प्रश्नः)
यद्वैतेषां भवेद् योग्यं वधाय विबुधद्विषाम् । परंतु भगवान् शक्र उस समय ऐसा कोई हथियार न पा सके, जो उन देदवद्रोहियोंके वधके लिये उपयोगी हो सके
yad vai teṣāṃ bhaved yogyaṃ vadhāya vibudhadvīṣām | parantu bhagavān śakraḥ tasmin samaye tādṛśaṃ kiñcid āyudhaṃ na prāpa, yat teṣāṃ devadrohiṇāṃ vadhāya upayogī syāt ||
ဝိုင်ရှမ္ပါယနက ပြောသည်– «ဒေဝတို့ကို မုန်းတီးသူများကို သတ်ရန် သင့်တော်မည့် အရာမည်သို့ပင် ဖြစ်စေကာမူ၊ ထိုအချိန်၌ ကောင်းမြတ်တော်မူသော ရှက္ကရတောင်မှ ဒေဝတို့ကို သစ္စာဖောက်သူများကို အမှန်တကယ် ဖျက်ဆီးနိုင်မည့် လက်နက်တစ်စုံတစ်ရာကို မတွေ့နိုင်ခဲ့»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even divine authority is not automatically effective without the right means: righteous intent alone does not guarantee success. The verse highlights the ethical tension that punishment of grave wrongdoing (betrayal of the devas/cosmic order) still depends on appropriate instruments and circumstances.
The narrator Vaiśaṃpāyana describes a moment when Indra (Śakra), despite being the chief of the gods, cannot find a weapon suitable to kill certain enemies of the devas. The scene underscores the seriousness of the adversaries and the narrative need for a specific, destined means of their defeat.