Shloka 54
Indratīrtha–Ādityatīrtha: Balarāma’s Ritual Bathing, Dāna, and Sacred-Historical Recollections
अश्रान्तां चाविवर्णा च क्षुत्पिपासासमायुताम् । “अरुन्धती भूख-प्याससे युक्त होनेपर भी न तो थकी थी और न उसकी अंगकान्ति ही फीकी पड़ी थी। उसे देखकर ऋषियोंको बड़ा आश्चर्य हुआ || ५३ $ ।।
aśrāntāṃ cāvivarṇāṃ ca kṣutpipāsāsamāyutām | evaṃ siddhiḥ parā prāptā arundhatyā viśuddhayā |
ဝိုင်ရှမ္ပာယနက ပြောသည်– ဆာလောင်ခြင်းနှင့် ရေငတ်ခြင်းတို့ ခံစားနေရသော်လည်း အရုန္ဓတီသည် မပင်ပန်းခဲ့သကဲ့သို့ သူမ၏ အရောင်အဆင်းလည်း မဖျော့ခဲ့။ ထိုသို့မြင်ရသဖြင့် မုနိတို့သည် အံ့ဩခြင်းကြီးစွာ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် စိတ်နှလုံးသန့်ရှင်းသော အရုန္ဓတီသည် ဤနေရာ၌ အမြင့်ဆုံးသော စိဒ္ဓိကို ရရှိ하였다—သင်လည်း ငါ့အတွက် တပသ္ ပြုလုပ်၍ အောင်မြင်မှု ရရှိသကဲ့သို့ပင်။ အို နူးညံ့သိမ်မွေ့သူ၊ ဤဝ్రတ၌ သင်သည် အထူးသဖြင့် ကိုယ်ကို ဆက်ကပ်အပ်နှံခြင်းကို ပြသ하였다။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Steadfast observance of a vow, sustained even under bodily hardship like hunger and thirst, can lead to supreme attainment when grounded in inner purity and self-surrender rather than mere display of endurance.
Vaiśaṃpāyana describes Arundhatī’s extraordinary resilience during austerity: despite hunger and thirst she remains unfatigued and radiant, astonishing the sages. He then states that she attained the highest siddhi through her pure-hearted vow, and praises the listener for similar dedicated observance.